نوشته ای در سال 85 را داشتم مرور میکردم.گویا هر سال نزدیک روز تولدم که میشه آرزوی وصال گمشده ام را میکنم.

شاید که ساحل هر گز نبیند به چشم                          

                                بوسیدن موج دریا را

شاید که

           کف شود آن همه رقص موج

                               از دور دست تا لحظه حضور

شاید که

       نامده باز شود از دست

                       چون هزار تکرار.......

شاید که

       سنگ تنبل آرمیده در آب:

                      ضحاک روزگار   

                              باز خدعه ای کند از نو

    شاید......

               شاید.....

                           شاید.....

لیک این آرزو

         سبزینه امید

همیشه در  اوزنده است:

آیا شود که من هم موجی به لب رسد؟         

   آیا کند که  طعم عسلوارمهر

                                 این برکه زلال

                                                       (لوند عشق)

من را به کام خود کند ؟

این جرعه کی کند مرا بهوش؟

                                     من بی قرار!

          من منتظر!!