دو نوشته با هم منتشر میشود

 همانطور که گفته شد قصد من از این همه نوشته و  صحبت  جدای از بحث اسراف و افراط این نکته است که  چه خوب می شد آنچه را که  در محیط درس و کلاس و  کار و تجربه می آموزیم  در زندگی عملی مون تمرین و بکار بندیم.

" مدیریت بشقاب" را به فرزندانمان از همان کودکی بیاموزیم. بشقاب را  یک "ماکت" کوچک از زندگی خودمان فرض کنیم.

 طرز نشستن پای سفره همراه با  آرامش و رعایت آداب غذا خوردن ( میگویند حدود 20 دقیقه بطور متوسط ) و حتما با نزاکت و اینکه دهان به اندازه مناسب باز و بسته شود ودقت در  صدای جویدن غذا  و... هر چند برای خیلی از خانواده ها کاملا رعایت شده و غیر آن عجیب مینماید ولی آدابی است که از  کودکی فرزندان باید بیاموزند. 

 "مدیریت قابلمه" که در نوشته قبلی راجع بهش حرف زدیم  اگر با احساس مسئولیت  باشد و درست اجرا شود حتما "مدیریت بشقاب" که نشانه رشد عقلی و عاطفی فرزندان است   را دنبال  خواهد داشت.

نا گفته پیداست که منظور از مدیریت در اینگونه مثال ها به هیچوجه بر خوردهای ضعیف و تنگ نظرانه در خانواده و محافل  نیست.متاسفانه در نقطه مقابل افراط های گفته شده  گاهی شاهد رفتارهایی هستیم  که انسان را ناراحت میکند. 

عادت  به تفریط و کم گذاشتن میزان غذا و نبود آن در سر سفره چه در مهمانی ها و یا در خانواده به همان اندازه ناپسند است که افراط و زیاده روی.

 منظور از اعمال مدیریت در اینمورد , لذت بردن از یک وعده غذا در خانواده و یا مهمانی ها  با رعایت تعادل و ترکیب کلیه زیبایی ها و داشته ها بر سر سفره مان می باشد.

 در پایان این مبحث دو نوع توصیه را  با هم مرور کنیم: 

 الف:دوستانی که "هدف "شان ازغذا خوردن و  نشستن پشت  "بشقاب" , کیف دنیا بردن و  لذت آنی از آن ودر نتیجه داشتن شکمی " مدیریتی" و "قلمبه "و در" دسترس" است  نکات زیر را حتما مراعات کنند:

-اندازه بشقاب را بزرگ انتخاب کنیم  تا میزان  غذا در بشقاب گم شده ومصرف غذا معلوم نشود و زمان بیشتری را حال کنیم..

-" حتی الامکان رنگ بشقاب با نوع غذا همرنگ" باشد .در این تاکتیک غذا درون  بشقاب استتار  یافته و مخفی میشود. در نتیجه  چشم  فریب خورده  و  غذا بنظر کمتر از واقعیت  میاید .استفاده از شیوه "تقارن " یکی از روش های مناسب چاقی است که می توان  با وجدانی راحت به بشقاب حمله ور شد..

-"سرعت "در خوردن  بخصوص" با دهان تفریبا  باز و نیمه باز "( نگران ناراحتی اطرافیانتان از حالت نا مناسب لقمه ها در دهان و احتمالا صدای خوردن دندانها بهم نباشید ).این عمل  موجب میشود که مقداری هوا به درون شکم رفته  و موجب نفخ و بزرگی هدف و اندام اطراف گردد.

-نوشیدن  مرتب" آب یا نوشابه " به همراه غذا بوسیله "علما ی اهل شکم "تاکید فراوان  شده است .

-پاشیدن  نمک اضافی بر روی غذا  موجب هیجان بیشتر در این مرحله میگردد . در این حالت بیشتر تشنه میشوید و در نتیجه تند تند  طلب آب خواهید کرد.علت بزرگ شدن شکم با این ترفند مشخص است . هر چقدر بتوانیم اسید معده را رقیق تر کنیم باعث تاخیر و اختلال در هضم غذا شده و قلمبگی اندام و بخصوص  شکم بیشتر به چشم میاید.

-تاکتیک بعدی استفاده از" تاخیر گیرنده های عصبی مغزبه نسیت اعلام سیر شدن معده " است. توضیح اینکه موقعی که ما لقمه ای را به دهان میبریم تا به معده برسد مدت زمانی طول میکشد تا مغز فرمان مناسب خود را صادر کند.این عمل در زمانی که معده کاملا پر شده هم ادامه دارد .زمانی که معده پر میشود ما هنوز فکر میکنیم گرسنه ایم در حالیکه واقعا چنین نیست. علت هم همانطور که گفتیم آنست که  فرمان  و دستور    " ایست " به معده آنطور که   قادر به خوردن  غذا نباشیم به تاخیر می افتد.

بنابراین کسانی که مایل به" چاق شدن" هستند بهتر است لقمه های غذا را "با ولع" به درون معده بفرستند ( در حد بلعیدن)تا متوجه سیر شدن خودشان که با تاخیر اعلام میگردد نشوند وهر چه  بیشتر  بتوانند بخورند!

-هنگام صرف غذا با کسی حرف نزنید .هر نوع تعلل و گفتگو با دیگران  موجب عقب افتادن شما از فرایند خوردن غذای درون بشقاب می  شود . فقط  به همان شیوه گفته شده بخورید و بیاشامید.

-  ابزار و از جمله "قاشق و چنگال" را از نوع "بزرگ" انتخاب کنید.

و...

ب:  برای گروه دوم که از مدیریت غذا و بشقابی که در اختیار دارید هدف داشتن هیکلی مناسب و شکمی قلمی و نورمال و طول عمری طولانی همراه با سلامتی هستید  لازم است در  عملیات فوق تجدید نظر کنید:

بطور خلاصه :

همیشه  و همه چیز بخورید و بیاشامید ولی به اندازه و متعادل.

مقدار مصرف مورد نیاز خود را بر سر سفره یا میز همان ابتدا  مشخص نمایید.-

 بشقاب را حتی الامکان کوچک انتخاب کنید.

برای صرف خیلی از غذاها استفاده از دست هم اجتناب ناپذیر است و هم لذت بخش .ادا در آوردن این موقع ها خیلی خنده دار و مضحکه شدن  خود بین اطرافیانتان می شود.

جایی که میشود چنگال  به تنهایی استفاده شود بهتر است از استفاده قاشق صرفنظر کنیم.

 - رنگ متفاوت بشقاب با  رنگ غذا موجب مشخص شدن میزان غذای مصرفی میشود.

 تمرین کنیم تا در شرایط عادی خداقل حدود 20 دقیقه را در اختیار بشقاب باشیم.

  آب و نوشیدنی ها ی همراه غذا را به حداقل برسانید.

 حرف زدن خوب و با طمانینه با یک همصحبت دوست داشتنی در کنار غذای خوشمزه طعم دیگری دارد.

 -  تمرکز کردن کامل به لقمه ای که بر میدارید و  خوب جویدن (در بعضی تعالیم دینی تا  دوبرابر تعداد دندانها  ) با آرامش و بدون استرس خیلی مفید است.

 بلند شدن از سفره قبل از سیر شدن کامل و...

سایر نکاتی از این قیبل  که بوسیله متخصصین تغذیه بر آن تاکید شده در مدیریت بهتر بشقاب  شما حتما موثر است. 

شما میتوانید کاملتر منظور مرا بیان کنید؟