روزهای ابری و شبهای کدر

               آسمان بس دل گرفته است

 ودشت صاف دل من

 در تاریکی  شبگونه   این ایام

آرزوی رویت "او" را

                   در میان آن همه ستارگان عشوه گر

با خود نجوا میکند 

چرا به ما ه نیندیشیم؟

                     چرا به نور نیندیشیم؟

چرا به شبهای زلال چشمهایی

                     که معصومانه برای وصال دوست

اشک می ریزند نیندیشیم؟

                      آیا لعبتگان دروغین بازیگوش

        که لذت حضور در محفل یار را 

با هرزگی سو سویی کاذب و گذرا

انکار می کنند

و دوستی را مضحکه نگاه هوس بار

در صحرای برهوت زشتی و رزالت میکنند

به زیبایی و زلالی نگاه  دوست

و رفص خنده های لوند او

                                              حتا در دوردست  خاکستری

توسل نخواهند کرد؟

......

ابرهای تیره گذر خواهند کرد

                                 ... روشنی خواهد آمد

آسمان باز هم در ارغوانی خون فلق

شاهد اتش بازی ستارگان    

                     در حضور ما ه خواهد بود

این" رویا" نیست

  این  یک " شدن" استلبخند