ما مردمی غریب نواز هستیم.معمولا با غریبه ها حتی نه اونها که خیلی باهاشون رودبایستی داریم بلکه توی بازار و خیابان ,با نانوا و راننده تاکسی و توی بانک و جاهایی که گاه باهامون خیلی هم  خوب رفتار نمی کنند به اصطلاح  محجوب و خود دار می شویم.

نه اینکه  این نوع محجوب بودن را تایید کنیم و یا صحه بگذاریم ولی واقعیت این است که در چنان شرایطی خیلی بهتر صحبت می کنیم,تحمل مان بیشتر و حتی مودب تر و خوش برخورد تر بنظر می آییم. 

اما به خونه که می رسیم اغلب کوچکترین حرف و اشاره ای با بچه ها و همسر یا پدر ومادر و...را تحمل نمی آوریم.راز ورمزش را نمی دانیم ولی چه می شود که سعی کنیم همین غریب نوازی را درون خانه هم داشته باشیم و کمی هم قریب نوازی کنیم؟